ISALA

‘Fijn, die extra aandacht voor de kinderen’

​Regelmatig bezocht Berna Oosterwechel met haar kinderen het spreekuur van de KNO-arts. ‘Mijn zoon Gijs (6) is drie keer geopereerd en Sam (4) één keer. Toen Gijs voor de eerste keer onder het mes ging, was hij nog maar 9 maanden oud. Zijn neusamandelen zijn toen weggehaald en hij heeft buisjes gekregen. Bij de tweede operatie zijn de keelamandelen weggehaald en wederom de neusamandelen. Deze waren weer aangegroeid. En de laatste operatie was om nog een stukje keelamandel weg te halen. Bij Sam is alles in één keer gedaan.’

Berna Oosterwechel met haar kinderen Sam en Gijs
 

Berna en haar man aarzelden wel even om Gijs al met 9 maanden te laten opereren. ‘Maar door zijn oorontstekingen sliep hij zo slecht, dat wij het toch hebben laten doen. Natuurlijk weet je dat het geen zware operatie is, maar als moeder heb je het er toch lastig mee. Gelukkig was daar alle begrip voor. Soms dacht ik “ze vinden mij vast een zeur met al mijn vragen”, maar dat gevoel hebben zij mij nooit gegeven. Ik kon altijd mijn vragen stellen. Iedereen gaat ontzettend goed met kinderen om. De KNO-artsen complimenteerden ze steeds dat ze het zo goed deden en zo dapper waren. Vlak voor de operatie legt een verpleegkundige uit wat er gaat gebeuren. Ze gebruikt daarvoor een fotoboek en een speciale beer. Daarmee kunnen de kinderen oefenen met het kapje dat zij zelf later in de OK op hun gezicht krijgen. Ook is er een speelhoek die de kinderen wat afleiding biedt. Het is als ouders heel fijn om te zien dat die extra aandacht er is voor je kinderen. Hoe eenvoudig de ingreep is, het blijft toch spannend.’

Het eerste half uur na de operatie is het minst prettig, zegt Berna eerlijk. ‘Ze worden wakker, hebben pijn en snappen niet goed wat er is gebeurd. Ook dan worden de kinderen, maar ook wij als ouders, heel goed opgevangen. De KNO-arts vertelt hoe het is gegaan en wat ze hebben gedaan. En de verpleegkundigen houden de kinderen goed in de gaten. Sam herstelde bijvoorbeeld heel snel na het amandelen knippen. Maar Gijs bleef bleek. Waarschijnlijk moest hij nog een keer overgeven, werd ons verteld en was hij misselijk van het ingeslikte bloed. Ze hielden hem dus langer in het ziekenhuis. Uiteindelijk moest hij thuis inderdaad nog een keer overgeven. Ieder kind krijgt een dapperheidsdiploma mee naar huis. Gijs en Sam zijn best trots op hun diploma’s.’

Later belt een verpleegkundige de ouders thuis ook nog een keer om te informeren hoe het gaat. Berna: ‘Dat vinden wij zo’n fijne service. Ik raad ouders zeker aan om hun kinderen in het Behandelcentrum van Isala te laten helpen. Er zijn speciale dagen waarop alleen kinderen worden gezien. Dat gaat heel prettig.’ Klachtenvrij zijn de jongens van Berna helaas nog niet. ‘Ze hebben nog vaak last van hun oren. Binnenkort krijgt Sam in het Behandelcentrum van Isala waarschijnlijk weer nieuwe buisjes’.

Meer informatie

Patiëntenfolder Ontstoken keel, en/of neusamandelen: verwijderen bij kinderen
Patiëntenfolder Slechthorendheid bij kinderen: plaatsen van trommelvliesbuisjes
Patiëntenfolder Begeleiding van uw kind bij de narcose (verdoving)