ISALA

'Ik leerde leven met pijn'

Wanneer een patiënt chronische of acute pijnklachten heeft, kan hij worden doorverwezen naar het Pijncentrum van Isala. Monique van den Belt (49), heeft al jaren last van chronische zenuw- en aangezichtspijn. ‘De aangezichtspijn kan voor een deel behandeld worden, maar de zenuwpijn in mijn been houd ik altijd. Bij het Pijncentrum kon ik mijn verhaal kwijt en kreeg ik meer grip op mijn leven.’

  Monique van den Belt


Wat ooit is begonnen als artrose (gewrichtsaandoening) in haar knie, eindigde in chronische zenuwpijn door een zeldzame aandoening. Bij pijnpatiënten is, naast de medisch technische behandeling, ook aandacht voor hoe de patiënt zich voelt en omgaat met de pijn. Mensen in hun omgeving zien het niet aan de buitenkant, maar de pijn is er altijd. Monique: ‘Bij Christien Oudendijk, coördinator en coach, kon ik mijn verhaal kwijt. Het was alleen al fijn dat ze naar me luisterde. Ze gaf me de handvaten die ik nodig had. Ik kon vroeger bijvoorbeeld nooit ‘’nee’’ zeggen, nu kan ik dat wel. Ook was ik een perfectionist, dat is nu minder.’

Pijnbestrijding

Om de zenuwpijn in haar been te bestrijden, onderging Monique verschillende behandelingen. Zo kreeg zij eens in de drie maanden een zware kuur toegediend. ‘Dit medicijn wordt ingebracht via een infuus en bestrijdt de zenuwpijn. Annemieke Meijster van het Pijncentrum kwam altijd langs om te kijken hoe het ging en dat was fijn. Mijn lichaam reageert op alles altijd erg extreem, en dus ook op de kuren die ik kreeg. Nadat ik voor een andere kuur ook overgevoelig was, besloten we ermee te stoppen. Ik vang de pijn nu op met zware medicijnen. De medicijnen helpen, maar ik heb wel last van bijwerkingen. Zoals concentratieproblemen, vermoeidheid en gevoelige ogen. Dr. Frans Simons, inmiddels gepensioneerd anesthesioloog bij het Pijncentrum, heeft mij hierbij goed begeleid. Hij nam mij serieus en legde alles goed uit.’

Optimistisch

Ondanks de vele tegenslagen die ze heeft meegemaakt, blijft Monique optimistisch. ‘Leven met pijn is vreselijk en ik ben dan ook van heel diep weg gekomen. Gelukkig is mijn gezondheid op dit moment stabieler en slaap ik redelijk goed. Ik weet mijn dagelijkse leven nu beter in te delen en dat helpt. Door mijn beperkte energie onderneem ik ’s morgens dingen. Ik rust in de middag. Omdat ik mijn werk in de gezondheidszorg niet meer kan uitoefenen, stort ik mij op creatieve hobby’s. Verder werk ik sinds kort twee uurtjes in de week als vrijwilliger bij IJsselheem. Ik zal altijd proberen om er iets van te maken. De pijn blijft, maar ik heb geleerd om ermee om te gaan.

Voor meer informatie kunt u kijken op de website van het Pijncentrum.