ISALA

Vasthouden en loslaten

Het voelde bijna als de bevalling van haar “derde kind”. De uitwerking van alle dagboekaantekeningen die Annemarie Klanderman maakte tijdens haar spannende zwangerschap.

Annemarie Klanderman

 

Een zwangerschap waarbij ze vele weken aan bed gekluisterd was. Thuis en op de Obstetrische High care afdeling (OHC) van het Isala Vrouw-kindcentrum. Haar boek hielp haar bij het verwerken.

Na twintig weken zwangerschap kwam het slechte nieuws. Annemarie zou haar zwangerschap gaan verliezen. ‘Ik stond meteen in de overleefstand. Ik heb nooit gedacht “nu moet ik vechten”. Nee, dat gebeurde gewoon. Horen dat je jouw kind gaat verliezen is heel onwerkelijk. Daar word je koud van. Nadat de gynaecoloog mij en mijn man het nieuws had verteld, werd ik opgenomen in het MST in Enschede. Diezelfde avond hebben wij de naam David bedacht. Mochten wij onze zoon verliezen, dan had hij in elk geval een naam.’

Ander hechtingsproces

Om haar zoon zo lang mogelijk vast te kunnen houden, kreeg Annemarie een cerclage (bandje om de baarmoedermond). ‘Het is al vijf en een half jaar geleden, maar iedere keer als ik er over praat, word ik nog emotioneel. Ik dacht dit is misschien de laatste keer dat ik mijn kind voel.’ De operatie ging gelukkig goed en Annemarie kreeg het advies om rustig aan te doen en zo veel mogelijk in bed te blijven. ‘Ik bleef denken “ik ga je niet loslaten, ik blijf bij je wat er ook gebeurt”. Ik bleef in het nu en ik keek niet over de rand van de afgrond naar wat er allemaal zou kunnen gebeuren. Daardoor voelde ik geen paniek maar had ik ook geen verwachtingen. Dat maakte de zwangerschap anders dan een normale zwangerschap. Ik was vooral bezig met hij mag nog niet komen. Ging geen spulletjes kopen en kon ook niet naar zwangerschapsyoga en dat soort dingen. Het was een ander hechtingsproces. Omdat ik zoveel mogelijk in bed moest blijven, vervaagde de wereld om mij heen. Het was niet van “ik kan niet meer naar de winkel”, de winkel bestond helemaal niet meer.’

Warm contact

Na vijf weken rust thuis werd Annemarie overgebracht naar de OHC van Isala Vrouw-kindcentrum vanwege de nabijheid van een NICU. ‘De verpleegkundigen daar weten heel goed wat het is om lang te moeten liggen in onzekerheid. Hun werk heeft naast een medische kant ook zeker een emotionele kant. Gelukkig had ik een eigen kamer. Iedereen had respect voor hoe ik het wilde. Ik ervoer rust, terwijl er altijd iemand was. Nooit heb ik het idee gehad dat er andere patiënten waren. Die waren er natuurlijk wel, maar iedereen had altijd alle tijd voor mij. Het was een warm contact. De verpleegkundigen waren getuige van een periode in mijn leven waar bijna niemand anders getuige van was. Ik kom nog steeds graag terug. Ik ben dan altijd welkom en dat vind ik bijzonder. Ze moeten zo veel patiënten kennen zoals ik en toch kennen ze mij nog steeds.’

Koning te rijk

Opeens ging het snel en kondigde David zich na een zwangerschap van ruim 31 weken aan. ‘Mijn man was gebeld maar moest helemaal uit Delden komen. Hij was uiteindelijk nog op tijd om de navelstreng door te knippen. Gelukkig had een verpleegkundige mijn camera gepakt en filmde zij de bevalling. Daar ben ik zo blij mee. Voor mijn man en voor mijn eigen verwerking.’ David werd naar de NICU gebracht waar hij uiteindelijk drie dagen moest blijven. ‘Mijn man en ik voelden ons de koning te rijk. Dit was niet voorspeld. Maar hij was er toch. Bovendien was hij stabiel en er was rust. Ook toen was ik nog steeds niet in paniek. Ik bleef in de vechtstand. Pas als de situatie veiliger wordt, kun je uit de vechtstand gaan en wordt je kwetsbaarder. Daar liep ik tegenaan toen David vier weken later thuis was.’

Inzetten voor nazorg

‘Uiteindelijk is alles goed afgelopen. Iedereen is daar blij mee en dat hoor je dan ook de hele tijd. De mensen dicht bij je, zoals je man en ouders, hebben ook veel verdriet en spanning gehad. Zij kennen je gevoelens, de dankbaarheid maar ook het verdriet eromheen. Wij konden er over praten, maar ik wilde er niet steeds weer over beginnen. En met mensen die verder van je staan, praat je er nog minder over. Maar die behoefte had ik wel. Zo lang je moet overleven gaat het wel. Maar toen kwam ik thuis. Mijn wereld werd weer groter dan mijn bed. Ik ging beseffen wat ik had kunnen verliezen, maar ook wat ik verloren had ondanks de goede afloop. Het verdriet kwam los. Ik ben psycholoog en dat heeft mij misschien wel geholpen. Ik gaf mijzelf ruimte om het te verwerken. En had ook die ruimte omdat ik op dat moment geen werk had. Ik heb het laten komen en deed dat intuïtief. Het uitwerken van mijn dagboekaantekeningen tot een boek heeft daar ook heel erg bij geholpen. Ik heb onze oudste zoon Jonah gevraagd mijn boek te illustreren. Ook voor hem – als toen 6-jarige – was deze periode heftig. Zo is in woord en beeld vormgegeven aan een heel bijzondere tijd.’

Mijn verhaal

Toen het boek klaar was, overhandigde Annemarie een exemplaar aan onder meer de gynaecoloog die de cerclage plaatste maar ook aan de verpleegkundigen van de OHC en NICU van Isala. ‘Ik vond het belangrijk dat zij mijn verhaal als patiënt konden lezen. Hoe ik het had beleefd. En wat ik zo bijzonder vond, is dat zij vereerd waren dat zij in het boek voorkomen. Mijn boek is dus niet bedoeld als zelfhulp boek voor vrouwen die het zelfde meemaken of hebben meegemaakt. Want het is echt mijn verhaal. Maar misschien helpt het toch. Ik heb mijn verhaal ook mogen vertellen aan de krant Tubantia. Daarna kreeg ik een aantal reacties van moeders die hetzelfde mee hadden gemaakt als ik. En moeite hadden om het te verwerken. Ik wil daarom de brug slaan tussen de ziekenhuiswereld en het normale leven en mij inzetten voor de nazorg voor moeders die een moeilijke zwangerschap hebben gehad. Door mijn eigen ervaring en de reacties die ik kreeg, weet ik dat ik vrouwen daar mee kan helpen.’
‘David…daar gaat het hartstikke goed mee. Hij is inmiddels vijf en geniet volop van het leven.’

Meer weten over het boek INANNA, Over vasthouden en loslaten rond een vroeggeboorte? Ga dan naar www.praktijk-klanderman.nl.

Meer informatie

Afdeling Neonatale intensive care
Patiëntenfolder Obstetrische High care