ISALA

‘Al met al kom ik er nog goed mee weg’

​Nietsvermoedend laat Olga Verhulst (71) in februari 2015 een mammografie maken. Een knobbel in haar borst heeft ze immers niet gevoeld en ziek is ze al evenmin. De uitslag is niet goed. Dankzij de goede samenwerking op de Mammapolikliniek en het Behandelcentrum wordt ze snel en adequaat geholpen.

Olga Verhulst


De tumor zit diep in de borst en is dus ook niet te voelen. ‘Ik ben me rot geschrokken. Op zoiets ben je nooit voorbereid.’ Via de huisarts komt de Zwolse bij de Mammapolikliniek van Isala Oncologisch centrum terecht. ‘En dan ga je de malle molen in. Je wordt ’s ochtends opgeroepen en doorloopt gedurende de dag een vast traject. Eerst nogmaals een mammografie, dan een echo en daarna worden er enkele biopten afgenomen.’

Niet lang in de zenuwen

Het is al zenuwslopend genoeg allemaal. Daarom prijst mevrouw Verhulst de snelle gang van zaken die dag. ‘Ze laten patiënten niet lang in onzekerheid zitten. ’s Ochtends vinden de onderzoeken plaats, tussen de middag overleggen de specialisten met elkaar en einde middag weet je waar je aan toe bent.’ Na de diagnose wordt mevrouw Verhulst eveneens snel geholpen. ‘Al op 3 maart lag ik voor het eerst op de operatietafel'.

‘Tijdens de verdere behandeling werd mij alle benodigde hulp en begeleiding aangereikt. Een voorbeeld hiervan is de fysiotherapie tijdens de chemokuren. Heel belangrijk, want bewegen draagt bij aan het herstel. Zowel de Mammapolikliniek als het Behandelcentrum hebben zich voor mij bewezen als goed geoliede machines, waarin de verschillende specialisten goed en efficiënt met elkaar samenwerken. Ik heb dan ook niets dan lof voor deze afdelingen.’

Tegenslagen

De goede zorg kan niet voorkomen dat mevrouw Verhulst wat tegenslagen krijgt te verwerken. Zo blijkt de borstsparende operatie niet afdoende, iets wat pas naderhand kan worden geconstateerd. De borst wordt geamputeerd maar de wond heelt niet goed en ze moet opnieuw onder het mes. Er wordt huid van haar rug gebruikt om de wond te dichten. Dit leidt tot een enorme hematoom op haar rug, waar ze een aantal weken fikse pijn van ondervindt.

Deze keer heelt de wond gelukkig wel goed. Daarna volgt een lange reeks chemokuren, waarvan vorig jaar oktober de laatste was. Haar haar begint snel daarop weer te groeien. Er wordt een pauze ingelast voordat ze aan de voorlopig laatste, corrigerende operatie beginnen. Haar conditie heeft flink wat klappen opgelopen en mevrouw Verhulst wil eerst aansterken. Een paar weken geleden was het dan zover.

Het leven hervatten

Hoewel ze nog erg moe is, relativeert mevrouw Verhulst gelijk. ‘Onlangs heb ik voor het eerst weer negen holes meegelopen. Halverwege moest ik even rusten, maar het begin is er. Zolang ik rustig blijf opbouwen komt die conditie vanzelf weer terug. Al met al vind ik dat ik er best goed mee wegkom. Ik ben tijdens mijn chemokuren maar één keer misselijk geweest. Andere patiënten hebben wat dat betreft minder geluk en zijn tijdens de chemo doodziek.’

Die nuchtere houding is een typische karaktereigenschap van mevrouw Verhulst. Het biedt haar bovendien houvast tijdens het ziekteproces. Ze is er de persoon ook niet voor om bij de pakken neer te zitten. ‘Probeer bezig te blijven’, is haar devies. ‘Je moet het leven toch weer oppakken, liefst zo snel mogelijk.’ Je goed laten informeren en het heft in eigen handen nemen zijn twee tips die ze iedereen in een soortgelijke situatie zou willen geven. ‘Zo heb ik zelf om een vaste hoofdbehandelaar gevraagd. Ik wilde me te allen tijde altijd tot één verantwoordelijke kunnen richten. Veel patiënten weten helemaal niet dat dit een optie is.’

Vals alarm

Een tijdje na de amputatie slaat de schrik haar nogmaals om het hart. Ze voelt een bobbeltje onder de huid. Het zal toch niet waar zijn. Nog dezelfde middag kan ze terecht op de poli. Ze spreekt haar regieverpleegkundige en plastische chirurg. Voor de zekerheid een echo laten maken, luidt hun advies. ‘Terwijl ik zit te wachten komt mijn oncologisch chirurg Eva Noorda voorbij lopen. “Wat doe jij nu hier?”, vraagt ze. ‘Ik leg uit wat er aan de hand is en direct neemt ze me mee naar haar kamer. Ter plekke bekijkt ze de echo. Een vetbultje, niets aan de hand. Niets dagenlang je ongerust hoeven te maken. Dit is een voorbeeld van hoe het overal zou moeten zijn.’

Meer informatie

Mammapolikliniek
Oncologisch centrum
Chirurgie
Patiëntenfolder Onderzoek van de borst: Mammografie
Patiëntenfolder Borstkanker