ISALA

"Een horrorhand" riepen een paar kinderen

Letterlijk in één klap veranderde het leven van restauranteigenaar Chiel Dohmen compleet. Op oudjaarsavond vorig jaar verloor hij namelijk een groot deel van zijn rechterhand. Oorzaak: vuurwerk. Dohmen: ‘Nee ik was niet dronken en nee ik stuntte niet met vuurwerk. Ik houd niet eens van vuurwerk omdat ik mijn geld met mijn handen verdien.’ 

  Chiel Dohmen, eigenaar van Restaurant Jan van de Krent in Zutphen. 

 

‘Ik had in mijn restaurant Jan van Krent een feest met oud en nieuw. Er was professioneel vuurwerk wat ik had aangestoken met een dikke sigaar. Geen probleem. Veel gasten hadden zelf ook vuurwerk meegenomen. Of ik niet nog wat wilde aansteken. Eigenlijk wilde ik niet, maar ik deed het toch. Ik hoorde een grote knal en dacht dat ik het nog net op tijd had weggegooid. Ik wilde vervolgens met beide handen een tafel optillen en toen merkte ik pas dat ik een groot deel van mijn hand miste. Het bloede enorm, de botten van mijn vingers waren te zien en ik zag dat mijn duim er af lag. “Een horrorhand”, riepen een paar kinderen. Zij dachten dat het nep was. Ik heb ze toen snel weggestuurd. Met de ambulance ging ik naar het ziekenhuis. Ik vroeg de ambulanceverpleegkundige of hij dacht dat ik ooit nog een mes kon vasthouden. Hij verwachtte van niet, toen kwamen wel even de tranen.’ 

Snel weer aan het werk

Omdat het oud en nieuw was, was het druk in de ziekenhuizen. In mijn woonplaats Zutphen kon ik niet terecht. De ambulance bracht mij naar Apeldoorn. Maar omdat daar geen operatieteam was, kwam ik uiteindelijk in Zwolle terecht. Als ik het mij goed herinner, ben ik pas in de ochtend geopereerd. Toen ik mijn ogen na de operatie weer open deed en mijn hand zag dacht ik: “verrek, het is echt gebeurd”. De verpleegkundigen vond ik erg aardig, ze wisten precies wat ik nodig had. Het klinkt misschien raar, maar ik heb een leuke tijd in het ziekenhuis gehad. Toen ik thuiskwam, wilde ik het restaurant niet zien. Ik woon er tegenover, dus ik rende meteen naar binnen en deed de gordijnen dicht. Daarna speelde alles in mijn hoofd opnieuw af. Maar ik had al snel door dat klagen niet ging helpen. Daarom ben ik weer zo snel mogelijk aan het werk gegaan. Als iets niet lukte, bijvoorbeeld brood dat viel als ik het probeerde te snijden, dan liep ik weg. Ik vroeg anderen om het op te ruimen. Dat trok ik niet, dan voelde ik mij - t’ja hoe leg ik dat uit – mislukt denk ik.’

Stoer

Ik ben drie keer aan mijn hand geopereerd door de plastisch chirurg en heb heel veel geoefend thuis en in het Hand-polscentrum van Isala. Ook daar hebben zij mij goed geholpen. Inmiddels doe ik alles weer met rechts. Ik snijd er vlees en brood mee en schrijf er ook mee. Dit jaar houd ik niet weer een feest. Heb het wel overwogen, maar dan zonder vuurwerk inderdaad. Nu doe ik nog wel heel stoer, maar het is straks een jaar geleden. Ik weet niet hoe ik ga reageren op het vuurwerk. Tijdens de zomerfeesten was er ook vuurwerk in Zutphen, dan schrik ik toch van de klappen. Het blijft eng. Maar gelukkig was ik het en niet de 19-jarige jongen die naast mij stond. Ik heb nog wel wat lichaam, wil niet weten wat er met hem was gebeurd als hij de lont had aangestoken.’

Kijk voor meer informatie op de site van: