ISALA

Alpe d'HuZes: Saskia blogt

De fanatieke dames van afdeling Oncologie/Hematologie vertrokken vorige week naar de Alpe d’HuZes. Gisteren was de dag. Ze haalden maar liefst € 42.000 euro op. Lees het blog van verpleegkundige Saskia Bakker, die haar ervaringen van deze intensieve week opschreef.

Een voorspoedige reis (30/31 mei)

Vandaag een relaxte dag; het dorp verkennen, startbewijzen ophalen, veel vrijwilligers die alles klaarmaken voor donderdag. Tussendoor horen we al veel indrukwekkende verhalen. Het verhaal dat achter de reden schuilt dat mensen mee doen aan de Alpe d’HuZes. Mooi dat zoveel mensen zich inzetten voor de strijd tegen kanker. De Alpe is deze week even van Nederland!​

De bus met vier Alpeduzessers vertrok om 6.00 uur richting de Alpe na een korte nacht slaap. Hebben we alles? Kunnen we het wel? De vraag ‘waarom’ hoefden we niet lang over na te denken wanneer het voor zo'n mooi doel is! Na een voorspoedige reis, gereden door onze chauffeur Rien, kwamen we aan in ons chalet boven op de berg. Prachtig uitzicht, sneeuw op de toppen... Eerst maar eens een nachtje slapen!​

180 pannenkoeken (1 juni)

Na ons ontbijt, wat natuurlijk veel koolhydraten bevat, gaan we bergafwaarts op naar een hele grote supermarkt. Boodschappen doen voor 14 man komt neer op: inladen. Wat dan allemaal? 13 kilo bananen, 6 kilo macaroni, natuurlijk de nodige groente, kwark, muesli, mueslirepen, 180 pannenkoeken en een klein flesjes wijn... Uiteindelijk heeft onze trouwe chauffeur de bus uitgeladen, omdat wij het niet konden laten om even een stukje berg te proeven. Bij bocht nummer vier zijn we er uit gesprongen om de laatste bochten met de fiets te doen, wat gelukkig niet alleen maar tegenviel!

Zo, met alle boodschappen konden de vier van het stel de andere tien ontvangen die 's morgens om 4.15 uur van huis waren vertrokken om het vliegtuig naar Genève niet te missen. In twee huurauto's kwamen zij om 14.00 uur aan. Jeeeeejjjjj we zijn compleet! De startbewijzen zijn ook voor hun binnen, dus er is geen weg meer terug. Haha. Na een grote portie macaroni een gezellig spel gedaan waarna een ieder weer kon gaan dromen over wat ons donderdag allemaal te wachten te staat!

​​​  
​​​  

Bolle buik en ingesmeerde beentjes (2 juni)

Of iedereen goed geslapen heeft? Nee, dat niet, maar we zijn hier niet voor onze rust. De zenuwen kriebelen behoorlijk en de twijfel slaat opnieuw toe. Heb ik wel genoeg getraind, had ik niet meer moeten doen… Om onszelf wat rustiger te maken, besluit iedereen om naar beneden te gaan en een stuk of de hele berg te beklimmen. In een gloeiendhete middagzon is iedereen boven gekomen en we konden wel concluderen dat het een beste pukkel is! Met nog meer zenuwen, maar ook een iets beter gevoel van wat ons te wachten staat, gaan we aan een flinke rijstmaaltijd, omdat iedereen zegt dat we moeten stapelen! Dus met een bolle buik en ingesmeerde beentjes gaan we proberen weer eens een lekker nachtje te slapen in de berglucht.

​​​  
​​​  

Lieve Isala patiënten (3 juni)

Een stralende zon maakt ons wakker! Vandaag is het voor onze beentjes een rustdag, maar ondertussen is de Alpe duZUS bezig: mensen die graag de berg één keer op willen voor een lager sponsorbedrag. Voornamelijk jonge kinderen, vrijwilligers en vele mensen meer. Ze worden enthousiast binnen gehaald bij de finish en zij komen binnen met een lach en een traan wat ons kippenvel bezorgt.
Ondertussen worden er in de tent veel kaarsen gekocht en kaartjes geschreven met een persoonlijke tekst. De organisatie zorgt dan dat de kaars in de bocht komt te staan waar jij de herinnering wilt maken. Alleen het binnen lopen van de tent levert al de nodige emoties op. Ook het feit dat de Stichting Ambulance Wens morgen met terminaal zieken de berg op zal gaan…

's Middags maken we een shirt met de tekst:
Lieve Isala patiënten,
We nemen jullie in ons hart mee de berg op.

Met verschillende kaartjes die patiënten geschreven hebben, hangt deze nu in bocht 2. Voor ons het laatste zetje die we nodig zullen hebben tot aan de finish. Na maar weer eens een macaroni maaltijd, maakt iedereen haar spullen klaar voor de grote dag. Om 2.00 uur zullen de eerste wekkers afgaan, zodat we om 4.00 aan de start kunnen staan. Ja, dit is natuurlijk beneden wat een vroege afdaling betekent voor ons allen. Ze zeggen dat we vannacht weer macaroni moeten eten; garantie geven we niet!! Voor nu, welterusten met veel kriebels!

​​​  
​​​ ​​  

 

Een fantastische ervaring! (4 juni)

Woensdagavond om 22.00 uur was het stil in de chalet, waar er vervolgens om 2.00 uur weer de eerste douchegeluiden klonken. De helft heeft een uur of twee geslapen met dan wel een lichte nachtmerrie, de andere helft niet. Iedereen was blij van elkaar te horen dat de zenuwen nog nooit zo erg waren geweest; dan voelt het tenminste niet zo alleen, haha.

Chaos op tafel

Om 2.30 uur een chaos op tafel: pannenkoeken, brood, muesli, koffie, ontbijtkoek, bidons, helmen, jasjes; zelfs een tafel in een mannenhuishouden zou netter ogen! Strak 3.00 uur staan de lopers buiten om met de auto naar beneden te rijden en de fietsers verzamelen zich bij de finish voor een eerste afdaling. In groepen van 200 kwamen we aan in het dorp Bourg D'Osions waar we nog een uur moesten wachten voor het eerste startschot. De lopers mochten voor ons uit starten in de vroege ochtend. Vele mensen langs de kant joelden ons de eerste bocht in: daar werd het gelijk goed stil… Zware ademhaling… Het bekende potje met vet klonk nog lang niet, zeg maar. Wat meteen opviel voor iedereen; de nu nog frisse lucht, de brandende kaarsen in alle bochten, de nu nog fris ruikende kleding… Echt wel enorm genieten van iedereen die elkaar aanmoedigt en een steun in de rug geeft. Er zijn 21 bochten dus theoretisch gezien zou bocht 10/11 dan de helft moeten zijn: Dit is dus niet zo kwamen we achter ; -) 

Apetrots op iedereen

We houden het op bocht 7, omdat er vanaf deze bocht nog meer mensen aan de kant staan en er klinkt veel muziek. Dat helpt echt omhoog!! Geweldig om alle vrijwilligers aan de kant in de weer te zien voor ons. Natte sponsen, glaasjes bouillon en water, tukkies, komkommer, etc. Nou beste mensen, de natte sponsen hadden we ook niet kunnen missen! In de middag gaf de temperatuur 42 graden aan, wat rode en zelfs paarse koppies opleverde. Een beetje tegenstrijdig met de dikke bui die door de hitte van ellende eind van de middag over de Alpe viel, maarrrr gelukkig was toen iedereen van ons al binnen!! Tussen de 1 en 4 keer is de pukkel door ons beklommen met benen of fiets en jawel, onze verzorgster is ook een keer omhoog gelopen, alsof het niks was! Ook hadden we mannelijke verzorgers die een hele bus voor ons hadden ingericht met eten, drinken en warme kleding. Geweldig. Wat ook onmisbaar was; de schouder om op te huilen, haha. Poeh, wat een dag vol emoties. Lachen, huilen, grens opzoeken, alle mensen die in ieders gedachten mee omhoog gingen de berg op... Een fantastische ervaring voor ons allemaal en apetrots op iedereen! En met iedereen bedoelen we ook het Top Team Thuis: onze collega's die de afdeling draaiende hebben gehouden deze week. Bedankt toppers!! 

Bedankt

Ons streefbedrag was € 32.500 euro. € 42.000 euro hebben wij tot nu toe aan de Stichting Alpe d’HuZes gedoneerd. Wij zijn er stil van. Geld voor onderzoek betekent nieuwe middelen en medicatie en wat dit zal betekenen voor de ziekte kanker hoeven wij denk ik niet uit te leggen. Bedankt voor alle donaties!

Momenteel is het nu 22.35 uur en de oogjes zijn klein, de koppies rozig, moe maar voldaan… Als we vannacht niet slapen!?!!!?!

Lieve groet van het Isala strijdt mee Team 1&2.