ISALA

Blog Willemien Reinds: Kiezen of delen

Willemien Reinds-Fikse is verpleegkundige op de verpleegafdeling Thoraxchirurgie, echtgenoot/moeder/oma, en in 2015 gekozen tot Verpleegkundige van het Jaar in Isala. In haar blog schrijft zij over haar dagelijkse ervaringen op de afdeling en over de ziekenhuiszorg in het algemeen. Thoraxchirurgie maakt onderdeel uit van Isala Hartcentrum.

Met het oog op de verkiezingen is de zorg 'hot'. We hebben er allemaal vroeg of laat mee te maken. Je kunt de zorg in twee hoofdstromingen verdelen: behandeling (cure) en verzorging (care).

Cure

'Cure' heeft als doel genezing of in ieder geval bevordering van herstel. Het gaat om operaties en (soms dure) behandelingen. De afweging is: wat mag de verlenging van een leven of de verhoging van de kwaliteit van leven kosten? Een miljoen euro voor een extra dag? Dat zal niemand willen, maar waar ligt die grens?

Speelt de leeftijd een rol, wat is dan jong en wat oud? En hoe moet dat jaar er kwalitatief uitzien? Alleen maar ziek en depressief van bijwerkingen? En ben je dan verplicht om je levensstijl aan te passen? We zijn geneigd om veel budget uit te trekken voor cure, onder het mom van gunnen. De zorgverzekeraar schijnt als limiet zo'n 80.000 euro voor een jaar te hanteren.

Care

Bij 'care' gaat het om het beperken van de nadelen van ziekte. Denk maar aan de acties van Hugo Borst: daar waar mensen dagelijks afhankelijk zijn van verzorging: ouderen, mindervaliden, psychiatrische patiënten. Kostenbeheersing is daar het credo. Want van deze zorg maken steeds meer mensen gebruik . Ook gaan mensen van deze zorg gebruik maken na een meer of minder geslaagde behandeling. Is dat vooraf in te schatten?

 

Praktijk

Als een patiënt op onze afdeling ligt vinden we het belangrijk om de eventuele complicaties te voorkomen, tijdig te signaleren en erop te reageren. We zijn niet zo druk met uitgebreide wasbeurten, haren wassen, krulspelden, een wandeling naar buiten. De care-'dingen'.

Maar juist als je dagelijks afhankelijk bent en blijft, is onder de douche gaan, naar het toilet kunnen, op tijd nagels knippen, geduldig geholpen worden met het eten, essentieel. Uit solidariteit zouden we dat juist moeten gunnen. De pech om ziek en afhankelijk te zijn ook nog af te straffen door gebrekkige verzorging, het is schrijnend.

Politiek

En dan gaan we bijna naar de stembus. Doen politieke partijen beloftes die meer of minder kosten en meer of minder reëel zijn. Ik ben bang dat de oplossing "er moet meer geld bij" niet standhoudt op lange termijn.

Zeker met het oog op mijn generatie die over twintig jaar veel zorg gaat vragen. Hoe willen we het geld verdelen tussen eerdergenoemde cure en care? Gaan we de eindigheid van het leven onder ogen zien en het daar samen over hebben in plaats van eindeloos doorbehandelen, alle kansen pakken omdat we menen daar recht op te hebben? Want in tijden van schaarste zal er gekozen moeten worden. De zorgverzekeraars hebben de afgelopen jaren voorkomen dat de kosten de pan uit rezen, want de medische zorggroep is waarschijnlijk net zo hebberig als gewone mensen. Wij zullen onszelf niet gauw beperken in het behandelen, maar misschien is het soms nodig om de kosten nog enigszins binnen de perken te houden?

En in het huidige systeem, met de uitgeklede pakketten, brokkelt de onderlinge solidariteit af: doordat je een pakket kiest wat past bij je te verwachten kosten ben je niet meer solidair met anderen in de bevolking, m/v, jong/oud. De differentiatie daarin is weggedreven van het solidair zijn met iedereen om je heen.

Perspectief

In het ziekenhuis werken de verschillende beroepsgroepen samen in het belang van de patiënt. Alleen is het wel afhankelijk van welke kant je de zieke of ziekte bekijkt. De technische mogelijkheden zijn enorm, maar de voorbereiding en de nazorg moeten volgens mij ook meegenomen worden in de besluitvorming: wat is goed.

Mijn beroepsvereniging V&VN hanteert de slogan "Vertrouw op ons", betere zorg begint bij verpleegkundigen en verzorgenden. Alleen weet ik niet of we met het oog op de toekomst voldoende rekening houden met beperkte (financiële) middelen.

De zorgprofessionals en artsen kunnen best goed risico inschatting en afweging van belangen maken. Daar zijn mooie modellen voor zoals de euroscore (medisch) en de mate van fragiliteit (kwetsbaarheid). Essentieel is en blijft dat de zorggebruiker zelf ook mee moeten denken en beslissen. En dan niet vanuit de behoefte en gedachte dat alles wat kan, ook moet… Durven we dat gesprek aan met alle generaties?

Eieren voor je geld kiezen

In de aanloop naar de verkiezingen hoor je regelmatig dat er iets te kiezen is. Uit twee kwaden de minst kwade misschien? Want kies je voor het ene, dan ben je impliciet tegen het andere.

Elke euro kan maar één keer besteed worden, ook in de gezondheidszorg. En net als mijn huishoudportemonnee is die van Nederland niet bodemloos.

Veel wijsheid in het stemhokje woensdag. 

Lees ook de vorige blog van Willemien: 'Van het padje af'