ISALA

‘Ik heb mijn bewegingsvrijheid terug’

Na de bevalling van haar twee kinderen, kreeg Marianne Prins last van stress incontinentie. Omdat ze meer ging sporten en bewegen, werden haar klachten steeds erger. ‘Zeventien jaar lang onderging ik het met gelatenheid, totdat ik dacht: “nu ga ik er wat aan doen”.’

Marianne Prins


Ik merkte tijdens het badmintonnen dat ik urine verloor. Maar door knieblessures deed ik die sport een tijdje niet en ging het op zich goed zo lang ik maar geen onverwachte dingen deed. Toen het met mijn knie beter ging, ben ik steeds meer gaan bewegen. Geen badminton meer, maar wel veel andere sporten, zoals hardlopen en groepslessen op de sportschool. Veel bewegen vond ik heerlijk, maar ik kreeg wel steeds meer last van mijn incontinentie.’

Eenvoudige ingreep

Als Marianne ging sporten, droeg ze altijd incontinentieverband. ‘Ook hield ik er met mijn kleren rekening mee. Sportbroeken kocht ik alleen maar in het zwart. Mocht het een keer misgaan…dan valt dat minder op, op zwart. En overdag zorg je er voor dat je iets langs draagt bijvoorbeeld. Op een bepaald moment was ik er klaar mee en wilde ik weten of ik er niet iets aan kon doen. Dus ik ging maar mijn huisarts. Zij verwees mij door naar de bekkenbodemfysiotherapeut. Daar heb ik enorm veel aan gehad. Mijn bekkenbodemspieren zijn een stuk sterker nu, maar het hielp niet voldoende. Toen ben ik verwezen naar de gynaecoloog. In zijn spreekuur vertelde Van Eijndhoven dat het TVT-bandje heel geschikt voor mij zou zijn. Dat is een bandje dat ze in een operatie onder je plasbuis bevestigen. Ook vertelde hij dat het een heel eenvoudige ingreep is en het slagingspercentage hoog is. Ik kon niet wachten.’

Lief en zorgzaam

Voor de eerste poliafspraak en onderzoeken kon Marianne gewoon in haar woonplaats Kampen terecht. ‘Dat was prettig. De operatie was in Zwolle. Voor de ingreep zelf was ik niet nerveus, wel voor de narcose. Maar iedereen was zo lief en zorgzaam. Op de operatiekamer en later ook op de verpleegafdeling. Toen ik mijn blaas echt leeg kon plassen, mocht ik weer naar huis. Dat was dezelfde dag nog. Ik weet nog dat het plassen anders voelde. Pijn had ik niet veel. Toch heb ik, zoals werd aanbevolen, het heel rustig aan gedaan. De eerste voortekenen tijdens mijn herstelperiode waren goed, ik had geen druppel verlies meer. Maar ik had nog niet echt gesport. Maar ook dat kan ik inmiddels zonder problemen doen. Ik kan weer onbeperkt bewegen, durf nu te sporten in een knalblauwe sportbroek en hoef nergens meer over na te denken. Het geeft zo’n gevoel van vrijheid!’

Doe er wat aan

Ik hoop dat vrouwen die ook klachten hebben ,na het lezen van dit verhaal ,naar de huisarts gaan. Het is toch een beetje een taboe- onderwerp. Totdat ik mij liet opereren, sprak ik er ook nooit met iemand over. Ik vond het gênant. Het was nu eenmaal zo. Nu weet ik dat je er niet mee rond hoeft te blijven lopen. Echt doe er wat aan. Dan merk je hoeveel vrijheid je dat oplevert.’

Meer informatie

Afdeling Gynaecologie
Patiëntenfolder Bekkenbodemproblemen bij vrouwen