ISALA

Ik kan weer een appeltaart bakken

​Liesanne Brouwer (28) is diabetespatiënt. Rond haar 20ste kreeg zij last van vage pijnklachten in haar benen. Na diverse onderzoeken in verschillende ziekenhuizen was de diagnose neuropatische pijn, oftewel zenuwpijn. Een bekende complicatie bij diabeten, maar omdat Liesanne nog jong is, werd daar in eerste instantie niet aan gedacht. ‘Gelukkig kon het Pijncentrum van Isala mij helpen.’

Liesanne Brouwer


‘Ik begon echt aan mijzelf te twijfelen’, vertelt Liesanne. ‘Niemand kon wat vinden. Verbeelde ik het me? Uiteindelijk werd de diagnose neuropathie gesteld en kwam ik terecht bij het Pijncentrum van Isala. Lastig met dit soort pijn is, niemand ziet het. Het is heel moeilijk uitleggen wat je voelt. Alleen de mensen die je echt kennen, zien de tekening in je gezicht.’ Liesanne kreeg verschillende medicijnen voorgeschreven. ‘Maar het hielp niet of maar even. En toen kreeg ik ook nog zenuwpijn in mijn handen. Het was echt niet meer te doen. Terwijl ik inmiddels best een hoge pijngrens heb. Ik sliep nauwelijks, moest daardoor slaapmedicatie nemen. Maar door die slaappillen ging ik hallucineren.’

Draaglijk

In het Pijncentrum krijg Liesanne het advies om een neurostimulator te proberen. Liesanne: ‘Onder in mijn rug zit nu een klein apparaatje met een geleidingsdraad. Deze loopt door tot in mijn nek. Door de draad gaan kleine stroomschokjes en die maken dat ik de pijn in mijn handen een stuk minder voel. Het is er nog wel, maar het is draaglijk. Simpele dingen die ik voor de operatie niet kon, lukken mij weer. Zoals aardappelen schillen, een appeltaart bakken en in de tuin werken. De neurostimulator geeft mij zo veel rust. Gaf ik eerst op de pijnscore 10+ aan (de meest erge denkbare pijn) nu is het voor mij een twee. Als je altijd pijn hebt, zuigt dat je leeg. Het maakte mij zo moe. Nu is mijn leven is weer leefbaar.’

Serieus en eerlijk

Over het Pijncentrum van Isala is Liesanne lovend. ‘De verpleegkundigen en artsen luisteren echt naar je. Ze nemen mijn verhaal serieus en denken mee. Daarnaast zijn ze eerlijk. Mijn man hebben ze er ook bij betrokken. Voor hem was het eveneens niet gemakkelijk, want als ik niet slaap, slaapt hij ook niet. De zenuwpijn in mijn benen is er nog. Nu wordt gekeken of er nog een geleidingsdraad kan worden aangesloten op het apparaatje in mijn rug zodat ook mijn beenpijn hopelijk minder wordt.’

Bijstellen ambities

Ook al heeft Liesanne iedere dag pijn, ze blijft actief. ‘Van thuis zitten gaat het niet over. Ik heb de SPW gedaan en heb een baan in de gehandicaptenzorg. Voor drie dagen per week. Meer gaat niet. En ik verwacht dat ik deze baan in de toekomst moet opgeven. Dat vind ik niet erg. Als ik maar werk heb wat ik leuk vind. Mijn ambities heb ik in de loop van de tijd bij moeten stellen. Redelijk gezond oud worden en tijd met mijn man, familie en vrienden doorbrengen, vind ik dan belangrijker dan carrière maken. Mij oma zei altijd: tel je zegeningen. En dat doe ik. Ik geniet van de goede dingen in het leven al is dat natuurlijk niet altijd even makkelijk. Zielig ben ik niet, maar als je lijf je in de steek laat, moet je tegen bepaalde dingen gewoon anders aan gaan kijken.’

Meer informatie

Pijncentrum