ISALA

‘Ik wil mij niet zielig voelen’

​Al zo’n twee jaar komt Frans Slaats (77) drie keer per week vanuit Hattem naar de afdeling Actieve Dialyse van Isala. Hij komt met de taxi, maar regelmatig neemt hij ook zijn scootmobiel mee. ‘Dat vind ik handig als ik nog voor verder onderzoek het ziekenhuis in moet. Ik red mij het liefst zelf.’

Frans Slaats


Natuurlijk wil niemand afhankelijk zijn van een dialysemachine. ‘Toch ga ik hier niet met tegenzin naar toe’, zegt Frans. ‘Ze zijn zo aardig voor mij, de zorg is helemaal geweldig. Ik heb net te horen gekregen dat ik vanaf woensdag een kwartier langer moet dialyseren. Dat betekent in totaal vier uur en drie kwartier. Mijn arts heeft het mij wel eens zo uitgelegd dat een schoonmaakster in een groot huis langer bezig is dan in een klein huis. En ik heb dus een groot lichaam.’ Naast niet werkende nieren, diabetes, vaatproblemen en artritis in de handen, blijft Frans vrolijk en optimistisch. ‘Voor mij is het iedere dag zondag. Ik wil niet zeuren en mij niet zielig voelen. Ik weet nog toen ik te horen kreeg, dat ik moest beginnen met dialyseren. Natuurlijk moet je dan even slikken. Maar ik vind ook dat je het zo snel mogelijk moet accepteren. Zelfmedelijden kost veel te veel energie. Kijk niet naar wat je vroeger kon, maar naar wat je nu kunt.’ Die wijsheid brengt Frans vol overgave in praktijk. ‘Vroeger liep ik in vakanties graag lange afstanden met mijn vrouw. Wij hadden een camper en wij konden zo op een ochtend tijdens het ontbijt beslissen om diezelfde dag nog naar het zuiden te rijden. Toen wandelen niet meer ging, ben ik gaan houtbewerken. Toen dat door de reuma in mijn handen ook niet meer lukte, dacht ik “ik ga fotograferen”, dat kost immers minder kracht. Nu ik drie keer per week moet dialyseren, gaan wij ook niet meer met de camper op pad. Maar ik trek er wel dagelijks op uit met mijn scootmobiel. De natuur in. Als het lekker weer is, ga ik zelfs wel eens met mijn scootmobiel terug naar Hattem na het dialyseren.’

Kipkerriesalade

Iedere dialyse-dag zit Frans op de zelfde plek bij Actieve Dialyse. ‘Bij het raam, dus ik kan naar buiten kijken. Maar ik lees ook boeken ondertussen of bekijk het nieuws op mijn tablet. Daarnaast hebben wij onderling ook veel contact. Je ziet immers iedere keer weer dezelfde mensen. Ik verveel mij nooit.’ Op de tafel voor hem, staat een zeer klein flesje met water. Met behulp van een sprayknop neemt Frans een paar “slokjes”. ‘Dit is wat ik per dag mag aan vocht. Dat is inderdaad heel weinig. En vanochtend heb ik één kopje koffie gehad in een espressokopje; dat is het.’ Voor de lunch vraagt Frans weer om het vaste recept: een boterham met kipkerriesalade. ‘Een boterham met kaas is zo lastig weg te krijgen als je er niets bij mag drinken.’

Feest

Het nieuws over een eventuele draagbare kunstnier in de toekomst, volgt Frans met interesse. Kijk deze machine eens, en dat past dan allemaal in een klein apparaat dat je mee kunt dragen? Ik ben daar heel nieuwsgierig naar.’ Voor een donornier zal Frans nooit in aanmerking komen. ‘Dat kan mijn lichaam niet aan. Nee, daar word ik niet weemoedig van. Ik kijk met veel plezier terug op alles wat ik heb gedaan. Het leven blijft voor mij een feest.’

Meer informatie

Dialysecentrum