ISALA

‘Ik zag meteen dat het niet goed was’

Mevrouw van Dijk (85) hing thuis op zolder de was op. Opeens schoot de waslijn los en viel ze. ‘Ik zag meteen dat het niet goed was. Mijn been lag dwars en die kon ik niet meer terug bewegen. Gelukkig had ik mijn telefoon in mijn broekzak. Dat was mijn redding.’

Mevrouw van Dijk


Mevrouw van Dijk belde 112 en vertelde de alarmdienst dat haar achterdeur open was. ‘Omdat ik op zolder lag, moesten de ambulancebroeders geholpen worden door twee agenten. Ze konden anders de draai niet maken met de brancard. Dat was wel wat zeg. Ik ben naar de spoedeisende hulp gebracht bij Isala en daar zijn ook meteen foto’s gemaakt. ’s Avonds om 9 uur werd ik al geopereerd. Ik twijfelde nog wel of ik voor narcose zou kiezen of voor een ruggenprik. Ruggenprik kon prima vertelde men omdat ik verder redelijk gezond ben. Mijn moeder is ook ooit geopereerd aan haar heup en zij kwam helemaal niet goed uit de operatie. Dus ik was blij met de ruggenprik.’

Prettige zorg

Tien dagen verbleef mevrouw van Dijk in het ziekenhuis. ‘Wij hebben daar best gelachen met elkaar. Er lagen daar meer ouderen die waren gevallen en iets gebroken hadden. Een vrouw bleek net als ik uit Kampen te komen. Ze woont zelfs bij mij in de buurt. De zorg in Isala heb ik als prettig ervaren. Ik heb een goedaardige cyste in mijn rug. Omdat ik na mijn val en operatie minder kon bewegen, kreeg ik daar veel last van. Maar de morfine die ik in eerste instantie kreeg, vond ik niet prettig. Thuis gebruik ik dyclofanac (red. pijnstiller). Toen ik dat de arts vertelde, schreef hij die medicijnen weer voor. Dat vond ik fijn. Fysiotherapie kreeg ik ook meteen. Verschillende oefeningen kreeg ik, zoals het strekken en optillen van mijn benen.’

Drempel

Voor haar revalidatie ging Van Dijk het liefst naar haar eigen woonplaats. ‘Ik was dus blij dat er plek was bij Myosotis van IJsselheem. Mijn zoon en zijn vrouw kunnen dan wat makkelijker langskomen en de buren bijvoorbeeld. Ook hier krijg ik fysiotherapie en dat gaat goed. Ik mag zelfs binnenkort al weer naar huis. Daar heb ik zin in, maar ik twijfel ook of ik het kan. Er moeten nog wel wat dingen geregeld worden. Ik heb wel hulp nodig en wil niet te afhankelijk zijn van familie of buren. Ook ga ik een wasdroger aanschaffen zodat ik niet meer naar zolder hoef om de was op te hangen. En ik moet het rustig aan doen, dat ben ik niet van mij zelf gewend. Bovendien moet ik beter wennen aan het lopen met een rollator. Met dat ding de straat op is nog best een drempel voor mij. Maar ik moet wel. Anders kom ik nergens meer.’

Meer informatie?

Afdeling Ouderengeneeskunde