ISALA

'Juist fijn, die extra controles'

​Een verzameling echofoto’s aan de kastwand bij Willemein Vrielink thuis verraden dat zij geen “standaard” zwangerschap had. ‘Ik heb een chronische ontsteking aan mijn dikke darm (colitis ulcerosa) en vanwege de medicijnen die ik daarvoor gebruik, was ik bijna mijn hele zwangerschap onder controle bij het Isala-Vrouwkindcentrum. Ik vond dat niet erg, fijn juist die extra controles.’

Ongeveer zes jaar geleden kreeg Willemein de diagnose colitis ulcerosa. ‘Ik heb nu medicijnen waarmee ik het goed onder controle heb. Voor de dertigste week van de zwangerschap moest ik er mee stoppen. Het medicijn onderdrukt het immuunsysteem. Als ik het mijn hele zwangerschap zou gebruiken, zou het het immuunsysteem van mijn kind kunnen aantasten. Dat wil je absoluut niet, dus stopte ik op advies van mijn MDL-arts.’ 

Spannend maar ook leuk

Maandelijks ging Willemein met haar man naar de polikliniek van Gynaecologie. ‘Het spreekuur liep best vaak uit. Maar dan denk ik, de vrouwen voor mij zullen het nodig hebben gehad. En dat zag je soms ook. Goed dat daar dan tijd voor wordt gemaakt. De echo’s vond ik iedere keer spannend, maar ook leuk. Daarom hangt de hele verzameling nu op de zijkant van onze kast.’

Vertrouwen

Twee en halve week voor de uitgerekende datum kondigde Dai zijn komst aan. Eenmaal in het ziekenhuis hoorde Willemein dat ze zwangerschapsvergiftiging had. ‘Ik voelde de laatste weken mij al wat slechter, maar dacht dat dit kwam door het stoppen van mijn medicatie. Een vriendin van mij werkt als klinisch verloskundige bij Isala en haar dienst begon net. Dat vond ik heel fijn, ik zei altijd al “als ik ooit ga bevallen, dan wil ik dat jij mij begeleidt”. Ik had dus iemand aan mijn bed die ik echt vertrouwde. Ook toen ik dacht dat Dai er nooit zelf uit zou komen, hield zij mij op de been. Zij zei dat het mij wél ging lukken en als het na een bepaalde tijd toch nog niet was gelukt, ging zij er een gynaecoloog bij halen beloofde ze. Dat hielp.’

Pittig herstel

Dai werd geboren, maar daarna bloedde Willemein hevig. ‘Ik moest vrijwel meteen naar de operatiekamer en Dai werd toen op de borst van zijn vader gelegd. Daar heeft hij een paar uur gelegen. Ook de kinderarts heeft toen naar hem gekeken. Dat moest vanwege de medicijnen die ik gebruik. Maar alles was goed gelukkig. Toen ik na de operatie wakker werd, was Dai met mijn man op de uitslaapkamer. Met zijn drieën, terwijl ik huid op huid contact had met Dai, gingen wij terug naar de kraamafdeling. Achteraf hoorde ik van de klinische verloskundige, dat ik behoorlijk ziek was geweest. Dat realiseerde ik mij niet tijdens de bevalling. Ik vond de bevalling niet extra spannend ondanks dat ik wist dat ik zwangerschapsvergiftiging had en onder controle was vanwege de medicijnen die ik moet gebruiken. De begeleiding van de verloskundige was goed en ik wist dat Dai het goed deed. Dat hielp! Ik kon niet meteen naar huis, daar was ik te zwak voor. Het herstel was best pittig.’

Aardige en gemotiveerde mensen

Mocht Dai ooit een broertje of een zusje krijgen, dan zal Willemein weer onder controle staan bij het Isala Vrouw-kindcentrum en weer in het ziekenhuis moeten bevallen. ‘Dat vind ik geen probleem. De verloskamers zijn mooi. Mijn man kon blijven slapen en er stond zelfs een magnetron. Daarnaast werken er aardige, gemotiveerde en kundige artsen, klinisch verloskundigen en verpleegkundigen bij Isala. Met Dai gaat het gelukkig heel goed. Hij staat niet meer onder controle. En inmiddels ben ik weer gestart met mijn medicatie.’