ISALA

Na 300 km lopen: het was een fantastische ervaring

Nomad Clinics komt al 15 jaar in de meest afgelegen gebieden van Nepal. Onder primitieve omstandigheden verleent Nomad hulp op basis van een aantal medische specialisten en huisartsen. Kinderarts van het Isala Vrouw-kindcentrum Joke Potjewijd ging mee.

Verslag (3-9 t/m 2-10) van Joke Potjewijd over Nomad Clinics 2017 naar het afgelegen Dolpo (Nepal).

Samen met een groep Nepalese artsen, een tandarts, enkele verpleegkundigen en ondersteuners ging Joke te voet naar Dolpho. Dolpo is een van de meest afgelegen gebieden in het noordwesten van Nepal, tegen de grens met China. De bevolking wordt van tevoren op de hoogte gebracht van de komst van de Nomads.

Joke: 'Ik had Joan Halifax (zenleraar en drijvende kracht achter de Nomads met een centrum in Santa Fe (www.upaya.org/) in 2016 ontmoet tijdens een onderwijsweek over compassie, en vanuit de gedachte daar iets bij te kunnen dragen, gekoppeld aan een bezoek aan dit fantastische land, heb ik me bij haar aangemeld. Gelukkig was het binnen de kinderartsengroep ook haalbaar om mee te gaan. Ook de Isala-organisatie heeft me geholpen: nuttige medicatie van de apotheek en een donatie van het Isala Vrouw-kindcentrum, waarvan ik kindervitamines met ijzer gekocht heb. Vitamine-en ijzertekort komt veel voor bij gebrek aan volwaardige voeding en frequente worminfecties. Veel hebben we kunnen gebruiken. Wat over is, kan volgend jaar opnieuw mee.

Met het gezelschap bestaande uit een seh-arts, 2 neurologen, een longarts, cardioloog, een pijnspecialist, een geriater, een verloskundige en een KNO-arts hebben we zo'n 1200 mensen gezien in de clinics, waarvan 100-150 kinderen. Veel luchtweginfecties, huidinfecties, wonden, koorts, buikklachten, worminfecties. Aanvullende diagnostiek doen was niet mogelijk, enkele kinderen hebben we toch verwezen naar het ziekenhuis in de hoofdstad. In de winter is daar een speciale vrijwilligersclinic, gekoppeld aan het ziekenhuis. Voor een kind met een humerusfractuur konden we de behandeling regelen en bekostigen. Moest ze eerst nog wel drie dagen lopen naar de bushalte.

Of het wel zin heeft…?

Sommige mensen twijfelen aan deze vorm van hulpverlening. Of het wel zin heeft, wanneer er geen structurele zorg is. Noemen het een druppel op een gloeiende plaat. Maar als je daar bent en je kunt iemand echt beter maken, dat is wel groot plezier. Dat er iemand is die straks weer een goed functionerende arm gaat hebben. Of een betere voedingstoestand. Of een gezonder gebit. Dus na 300 km lopen, en 30.000 hoogtemeters zeg ik: het was een fantastische ervaring. Dank dat ik kon gaan en graag gedaan!

Meest afgelegen gebied

Binnen Dolpo kun je je alleen te voet of te paard verplaatsen. Wegen zijn er niet, uitsluitend smalle paden. In dunbevolkt gebied leven de mensen van een beetje landbouw handel ( met behulp van yaks (= soort rund) brengen ze graan over de bergen naar China om te verhandelen tegen bijvoorbeeld zout). Ze hebben weinig bezittingen en eten eenzijdig. De meeste mensen hebben geen stroom en halen hun water uit de rivier. Het bestaan is basic en radicaal. Van november tot april ligt er sneeuw. Gezondheidszorg is er vrijwel niet; er zijn health posts ingericht, maar die worden slecht bemand en gefaciliteerd) en de kennis over hygiëne is beperkt. Op sommige plekken zijn scholen, maar niet alle kinderen gaan naar school. Wanneer mensen ziek worden, wachten ze tot het weer over gaat.

Achtergrond Joan Halifax

Compassie is het centrale thema van Joan Halifax: vanuit verbinding met de mensen dat doen wat nodig is om ze daadwerkelijk te helpen. Ze heeft een methode ontwikkeld om zorgverleners te trainen op dit punt. Medicatie komt uit donaties en wordt lokaal ingekocht. Voor de deelnemers heeft de trekking naast zorgverlening ook het karakter van een pelgrimstocht. Al wandelend door het magische berglandschap een beetje afstand nemen van de dagelijkse westerse hectiek is een (prettig) bijverschijnsel van de tocht.

Joke Potjewijd, kinderarts