ISALA

Naar de World Transplant Games

​Roelina Huijer leeft al sinds haar twaalfde jaar met de ziekte van Berger (vorm van nierfilterontsteking) en onderging twee niertransplantaties. Ze komt een paar keer per jaar voor controle bij dokter J. Offerman, internist bij Isala. Ondanks haar ziekte speelt sport een grote rol in haar leven. Dit jaar deed zij opnieuw mee met het Nederlandse volleybalteam aan de World Transplant Games (WTG), die dit jaar in Malaga plaatsvond. In dit blog deelt zij haar verhaal.

Twee jaar geleden schreef Roelina ook een blog over haar ervaringen tijdens de World Transplant Games, die toen in Argentinië plaatsvond. Lees haar verhaal.

De spelen komen steeds dichterbij en ik zit nog steeds met een blessure. Tijdens de laatste voorbereidingstraining van SET (Sport en Transplantatie) heb ik een ingescheurde bilspier opgelopen. Aan de ene kant maak ik mij geen zorgen en zeg tegen mijzelf dat het goed komt. Maar aan de ander kant… Niet naar de Spelen gaan, gaat er bij mij niet in. Ik zal mee gaan en mee doen!

Regelmatig ga ik naar de fysio voor een echo om te kijken of de bilspier hersteld is. Het herstel gaat langzaam, wat mede komt door het gebruik van afstoting remmende medicijnen. Elke keer krijg ik te horen: helaas ik moet je teleurstellen, de scheur is nog niet dichtgegroeid en je kan ook niets doen om het proces van helen te versnellen. Alleen rustig aandoen en de spier vooral niet oprekken dus…

Laatste controle

De maandag voor het vertrek heb ik de laatste controle. Spannend, want ik wil heel graag dat de scheur dicht is. De fysio is met de echo aan het zoeken naar de scheur. Het is stil, maar dan zegt hij dat de bilspier bijna dicht is, maar nog niet helemaal. Wat ga je doen? Dit moet ik even verwerken… Niet gaan is voor mij geen optie, ik ga gewoon naar Malaga. Punt.

Wat zijn de risico’s als ik ga, vraag ik. De fysio begrijpt dat ik heel graag wil gaan en hij zegt als je gaat heb je voor 90% kans dat het gewoon goed gaat. Als het fout gaat begin je weer bij nul met herstel en jij weet hoe dat voelt en hoe dat is. Voor mij staat het nu vast: IK GA!

Nu durf ik er naar toe te leven want ik mijn achterhoofd stond een hele tijd een vraagteken: kan ik wel, kan ik niet. In de laatste paar dagen voor vertrek pak ik mijn tassen, zodat ik goed voorbereid op reis ga. Ik voel mij goed en de bilspier voel ik soms alleen als ik een bepaalde beweging maak. Ik denk ik er steeds minder aan en doe steeds meer. We hebben er zin in want man en dochter gaan ook mee voor de support.
Zaterdag vliegen we naar Malaga, alles loopt voorspoedig. Op het vliegveld komen we al meer WTG-sporters tegen. Het gevoel dat het steeds dichterbij komt is spannend maar ook gezellig om iedereen van het team en de hele Nederlands delegatie te zien. WIJ gaan naar de WTG.

Tevreden

We komen op zaterdag aan in het hotel, we zoeken elkaar als team op en horen dat we morgen, (zondag) om 9.00 uur moeten trainen. De laatste voorbereiding voor het toernooi. Vanavond maar niet te laat naar bed, want ik wil wel fit in het veld staan, ik heb te lang geen volleybal aangeraakt.

De trainer/fysio heeft in Nederland alles gevolgd en wilde mij eerst spreken voordat ik met de training mee ga doen. Hij wilde weten wat ik wel en niet kon.
Ik moest een paar oefeningen doen, buigen, springen, etc. En dat ging voor mijn gevoel goed, ik voelde geen pijn. De fysio was ook tevreden. Mijn bilspier werd nog wel even ter ondersteuning ingetapet. Doe vandaag voorzichtig en rustig aan met de trainen. Morgen mag je voluit spelen.

Tijdens de training was het zo ontzettend fijn om weer te kunnen volleyballen, eindelijk weer mee doen. Wat voelde dit goed. In het begin deed ik het rustig aan maar naar mate de training vorderde speelde ik steeds fanatieker, ook al was het 37 graden in de sporthal.
Op een gegeven moment gebaarde de coach met z’n handen van “doe maar rustig aan”. Oké Roelina, zeg ik tegen mijzelf, nu jezelf even inhouden want anders ga je te ver en kun je morgen niet spelen. De warmte en de moeheid gingen ook wel meespelen dus ik heb daarna wat rustiger aan gedaan.

Ik ga ervoor

Zondagochtend werd ik vroeg wakker en ik denk gelijk: hoe voel ik me? Ik loop naar de WC en voel niets: geen spierpijn, geen bilspierpijn, alles voelt goed. Yes! Vandaag komt alles goed, ik ga spelen, ik ga ervoor.

Om 8.00 uur staan we in de sporthal, alle deuren staan open maar het is al aardig warm. De poule-indeling is bekend. We moeten tegen Groot Brittannië, USA en Canada. Deze wedstrijden komen we goed door.
De temperatuur stijgt, de tribune kleurt steeds meer oranje. De halve finale tegen Italië gaat zo beginnen. De moeheid en de warmte beginnen we nu al te merken, maar ook deze wedstrijd hebben we gewonnen.

Nieuwe energie

Dan staat Argentinië tegen over ons, net als twee jaar geleden. Dit staat nog vers in ons geheugen, hoe moeilijk het toen was en hoe hard we toen moesten vechten om te winnen. Nu het hoofd koel houden en alles uit jezelf halen. De coach zegt: hou de servicedruk, niet te makkelijk. Ik denk, o nee ik kan niet meer heb echt niet meer de kracht om bovenhands op te slaan. De coach zegt, jij slaat gewoon bovenhands op. Je doet wat de coach zegt, en dan gaat het goed! Wauw, dit geeft weer nieuwe energie!

De finale gaat om twee gewonnen sets. De eerste winnen we met 19-25. Oké, deze is binnen! Je ziet de moeheid ook bij je medespelers, dan wordt er gefloten voor de tweede set.
We staan voor, Argentinië komt terug: we staan gelijk. In een time-out peppen we elkaar op: kom op, zet alles op alles! We willen geen drie sets, dat trekken we niet in deze hitte, we zijn moe, nu moeten we het spel uitmaken.

We spelen goed en uiteindelijk winnen we 25-16! De ontlading en de vreugde, alles komt er uit met het laatste punt. We huilen en omhelzen elkaar, we hebben GOUD! Twee jaar trainen, er naar toeleven, blessures overwinnen en dan goud winnen in Malaga. Fantastisch!

Roelina (onderste rij, tweede van rechts) met haar teamgenoten

 

Roelina viert haar goud medaille