ISALA

‘Een team stond klaar voor mijn operatie’

​Buikpijn en niet zo’n beetje ook. Niets hielp bij Marijke van Oort (54). Pijnstillers werkten niet en even slapen met een warme kruik op de buik ook niet. ‘Dus belde ik mijn huisarts. Zijn spreekuur was bijna afgelopen, maar ik moest toch meteen langskomen.’

Marijke van Oort


De huisarts kon Marijke geen uitsluitsel geven en verwees haar door naar de Spoedeisende hulp van Isala. ‘Oh help’, dacht ik. ‘Maar wij mochten er zelf naar toe rijden, dus ik dacht als het heel erg is, hadden ze wel een ambulance gebeld.’ In de wachtkamer van de Spoedeisende hulp voelde Marijke zich erg beroerd en ze was blij toen zij werd meegenomen door een verpleegkundige. ‘Nu komt alles goed dacht ik. Ik lag alleen in een kamertje en de verpleegkundige stelde mij enorm gerust. Ze begonnen meteen met een aantal onderzoeken om dingen uit te sluiten. Bloed afnemen, een ECG… het ging bijna ongemerkt. Vervolgens zou ik een echo krijgen van mijn buik. Ik verwachtte dat ik daarvoor het ziekenhuis verder in moest. Dat zag ik niet zo zitten door de pijn die ik voelde. Maar wat bleek, het echoapparaat kwam gewoon bij mij. De arts legde duidelijk uit wat hij ging doen. Bijzonder vond ik dat de verpleegkundige ook aandacht had voor mijn man. Ik dacht: “Hij denkt echt aan alles”. Bovendien zag ik alleen hem en ook steeds dezelfde arts. Ik heb veel respect gekregen voor de mensen die op deze afdeling werken.’

Startmoment

Marijke werd opgenomen op de Acute Opname Afdeling. ‘Hoe zo’n afdeling heet, is voor jou als patiënt niet zo belangrijk. Als de zorg maar goed is en dat was het geval.’ Na verdere onderzoeken was de uiteindelijke diagnose een ontstoken galblaas. ‘Ik ging op internet informatie opzoeken en heel toevallig zag ik op de Isala website een artikel staan over galblaasoperaties. Het was een interview met dokter Nieuwenhuijs. Deze chirurg ging mij ook opereren.’ Door een aantal spoedsituaties werd de operatie van Marijke ruim een dag uitgesteld. ‘Gelukkig was de pijnstilling goed. Omdat het laat op de dag was, ging ik via de uitslaapkamer naar de operatiekamer. Ik zag dus hoe op de recovery werd gewerkt. De verpleegkundigen op deze afdeling zijn zeer betrokken bij alle patiënten, ik heb daar veel bewondering voor.’ Voordat Marijke onder narcose werd gebracht, stond het hele operatieteam om haar heen. ‘Dat vond ik zo bijzonder. Het was echt een startmoment onder leiding van Nieuwenhuijs. Ik dacht: jeetje er staat echt een team en iedereen was alert. Ook mijn latexallergie werd nog benoemd, dat gaf een veilig gevoel.’

Attent

In de uitslaapkamer werd Marijke na de operatie wakker. ‘Dat ging goed. En ik vroeg mij af of mijn man al geïnformeerd was. Wat blijkt, de chirurg had hem al gebeld. Dat vond ik zo attent. En toen zei de verpleegkundige “u mag uw man ook wel even bellen”. Ze gaf mij een telefoon en het nummer was al ingetoetst. Dat zijn kleine dingen die de zorg bijzonder maken. Ook mijn complimenten voor iedereen die op de OK werkt. Ze doen belangrijk werk en eigenlijk vrij anoniem met die mutsjes op en de mondkapjes voor.’

Uiteindelijk bleef Marijke langer dan verwacht in het ziekenhuis. ‘Ik had koorts en mijn ontstekingswaarden waren te hoog. Toen deze daalden en ik mij weer beter voelde, mocht ik naar huis. Je wilt liever niet in het ziekenhuis liggen, maar ik heb wel gezien dat iedereen die bij Isala werkt er echt voor gaat. Daar heb ik veel respect voor.’

Meer informatie
Chirurgie
Spoed
Patiëntenfolder Galblaasoperatie
Nieuwsbericht 'Altijd de meest geschikte arts'