Contact
  1. Blog Jolanda Kampjes: Door de ogen van de patiënt

Jolanda Kampjes is doktersassistente op de afdeling Radiotherapie binnen Isala Oncologisch centrum. Zij ontvangt en begeleidt patiënten die tijdens de bestraling huidreacties ontwikkelen.

Jolanda Kampjes

Jolanda Kampjes

Zo, daar sta je dan… Tijd om alles rustig te bevatten was er niet echt. Ik heb geluk gehad, de tumor/plek in mijn borst is ‘op tijd’ ontdekt en na de borstbesparende operatie was alleen nog radiotherapie nodig. Geen lang traject van chemotherapie, gelukkig maar… Geluk gehad, ja, dat hou ik mezelf dan ook maar voor. Maar wat is dat eigenlijk?

Zo'n kleine maand geleden ging ik onbevangen naar het bevolkingsonderzoek voor borstkanker. Dat was de tweede keer. Dus ik had ook niet verwacht dat een paar dagen later de huisarts zou bellen met het bericht dat nader onderzoek nodig was. Drie dagen later kon ik al terecht op de Mammapolikliniek in Isala Oncologisch centrum. Eerst een gesprek met de chirurg waarna er opnieuw een mammografieonderzoek volgde. Dit keer ook een echo met punctie. Spannende uren volgden, en nadat tussen de middag de uitslagen waren besproken in een overleg bleek dat ik een vorm van borstkanker had. ‘Binnenkort wordt u geopereerd. De verwachting is dat ook radiotherapie nodig zal zijn.’ Eerst volgt een gesprek met de regieverpleegkundige die het traject nog eens uitlegt. Een paar dagen later zat ik tegenover de radiotherapeut die alle tijd nam om uit te leggen wat de bestraling voor effect heeft en wat de bijwerkingen kunnen zijn. Eerst maar eens die operatie denk je dan. Hierop hoefde ik niet lang te wachten en de operatie viel mee. Ik had een net litteken en dit genas voorspoedig. De weggehaalde tumor werd door de patholoog onderzocht en ruim een week na mijn operatie kreeg ik de definitieve uitslag. Het vervolgtraject was inderdaad alleen radiotherapie!

Na een uitgebreid voorlichtingsgesprek met een laborant en een CT-scan begint een week later de bestraling. ‘Gelukkig’ dacht ik, dat wordt een makkie. Maar wat gebeurde er met me? Daar loop ik dan die lange gang van de bunker in. Twee laboranten lopen met me mee. Ik klim op de tafel en word in de goede positie gelegd. Dan gaan de laboranten weg, terug naar hun kantoor aan het begin van de lange gang. ‘U kunt aangeven als het niet lukt, wij kunnen u zien en horen.’ Maar mij overspoelt een gevoel van eenzaamheid. Een gevoel dat ik nog nooit eerder heb gevoeld. Ik moet doorzetten en ga trouw elke dag, vijf keer per week deze lange gang weer in. Na ongeveer twee weken begint de huidreactie. Eerst alleen wat jeuk, maar snel ook al blaasjes. Een laborant geeft aan dat ik door de doktersassistente gezien kan worden. Zij vertelt wat ik kan verwachten aan huidreacties en hoe dit verzorgd kan worden.

De doktersassistent smeert een verkoelende gel op mijn huid en ik breek… Alles wat ik de laatste twee maanden heb meegemaakt waarin ik ‘gewoon’ doorging komt ineens tot een climax. De totale eenzaamheid onder het bestralingstoestel heeft me gebroken. Rustig kan ik mijn verhaal doen en ik word gesteund door begrip en aangemoedigd om vooral de gevoelens te bespreken! Ik besef dat het voor iedereen anders is en dat het, ook al heb ik geluk gehad, psychisch veel met me gedaan heeft.

//

Bovenstaande blog is fictief en kon ik schrijven door de verschillende gesprekken en ervaringen die met mij gedeeld zijn in mijn werk als doktersassistente op de afdeling Radiotherapie. Je krijgt soms een kijkje in de ziel! Dit maakt mijn werk zo fascinerend.

Voor specifieke vragen aan een afdeling, ga naar de contactpagina. U kunt ook kijken bij de meestgestelde vragen.