Contact
  1. Blog Rebecca Hoekstra: Ode aan het ziekenhuis

Rebecca Hoekstra is verpleegkundige op de Eerste hartlonghulp van Isala Hartcentrum. In haar blog schrijft zij over haar dagelijkse ervaringen op deze gespecialiseerde afdeling en over de (ziekenhuis)zorg in het algemeen.

Foto blog Rebecca Hoekstra - Ode aan het ziekenhuis

Al vanaf het moment dat ik wist dat ik verpleegkunde ging studeren, moest ik ooit in een groot ziekenhuis komen te werken.

Big, bigger, biggest, een motto dat mij goed past. Inmiddels heb ik meerdere ziekenhuizen op m'n curriculum vitae  staan, van de kleine regioziekenhuizen tot de grotere jongens. En kan ik concluderen dat de grootte niet uit maakt, de jas moet je passen.

Het ziekenhuis heeft voor mij, gek genoeg, iets sereens. Dat heeft overigens niets te maken met het gebouw van Isala, al vind ik dat persoonlijk wel een tikkeltje Efteling-achtig. Het heeft louter te maken met het werk wat wij verrichten.

Voor de een zal het een plek zijn waar wonderen worden verricht, voor de ander zal het een plek zijn waar je geliefdes moet loslaten, maar ook een plek waar geliefdes worden geboren. Deze momenten liggen soms confronterend dicht bij elkaar.

Het werken in een ziekenhuis betekent voor mij zoveel meer dan alleen maar ''the job on it's own''.

Er zijn dagen dat ik er mee op sta en mee naar bed ga, dagen dat ik mijn collega's meer zie dan mijn eigen familie en dagen die om verschillende redenen in mijn geheugen gegrift staan. Ik geloof dat elke verpleegkundige of arts deze dagen kent. Onlangs had ik zo'n dag...
Tot die ene patiënt, die ene casus die voorbijkomt op zo'n welbekende dag; een reanimatie die onder m'n neus ontstaat. Samen met 2 collega's doen we waarvoor we zijn opgeleid; starten hartmassage, opplakken AED plakkers, zuurstof weg, bed los en ik defibrilleer. Dan wordt de patiënt wakker, is aanspreekbaar en samen met mijn collega's stabiliseren we de patiënt.

We evalueren ons handelen… Totdat ik me realiseer waar ik zojuist onderdeel van ben geweest. Mijn collega's en ik hebben iemand gered. Dat gevoel, wanneer ik daar over nadenk, is onbeschrijfelijk. Vaak genoeg overlijden patiënten tijdens een reanimatie maar dit keer niet en integer als we zijn staan we daar niet bij stil, maar kijken we naar wat er beter kon.

Er zijn zoveel kundige collega's die dagelijks voorkomen dat onze patiënten ziek(er) worden of overlijden. Dat is episch, dat is wie we zijn, wat we dagelijks doen en daar ben ik zo verrekte trots op. Onbewust maken we het leven voor een ander zoveel mooier, en onbewust lijken we dat allemaal zo gewoon te vinden.

Ooit zei een wijze man eens:

Be a bush if you can be a tree…
If you can be a highway just be a trail
If you can be the sun be a star
For isn`t by size that you win or you fail be the best of whatever you are

M.L King

Dat is wat we dagelijks doen, de beste verpleegkundige zijn en daar ben ik verrekte trots op.
Lees ook de vorige blog van Rebecca: Onvoorwaardelijke zorgverlening

Ook interesse in werken als verpleegkundige? Kijk voor meer informatie op www.isalawerkt.nl 

Voor specifieke vragen aan een afdeling, ga naar de contactpagina. U kunt ook kijken bij de meestgestelde vragen.