Contact
  1. Ina Kuper was patiënt voor een dag

Hoe is het om in een ziekenhuis te liggen en zorg nodig te hebben? Je kunt het ervaren in het Zorgtrainingscentrum in Zwolle terwijl leerlingen verpleegkunde ervaring op kunnen doen. Ina Kuper, bestuurslid van Isala: ‘Ik vond het heel bijzonder en was doodmoe aan het einde van de dag.’

Ina Kuper

Ina Kuper

Gecompliceerde onderbeenfractuur

Vooraf had Ina aangegeven wat voor patiënt ze wilde zijn. ‘Ik had een gecompliceerde onderbeenfractuur en ook mijn pols was kapot. Tevens had ik een stoma. Daarnaast was ik vooral druk met mijn werk, maar juist passief als patiënt. Ik had een spalk om mijn been en mijn arm zat in een mitella. De bedoeling is dat je de hele dag in je rol blijft. Bij mijn rol hoorde bijvoorbeeld dat ik geen tijd had om gewassen te worden, ik moest mijn werkmail doen. Uiteindelijk werd ik wel gewassen, maar de verpleegkundige moest even iets overleggen. Met als gevolg dat ik half ontkleed wel een half uur heb zitten wachten. Met behulp van een tillift werd ik steeds in en uit bed gehaald. Want ik was immers een passieve patiënt. Maar als zij mij gevraagd hadden, had ik natuurlijk prima met mijn goede been het bed uit kunnen stappen om in de rolstoel te gaan zitten om naar het toilet te gaan bijvoorbeeld.’

Passief

‘Het was enorm veel wachten’, vond Ina. ‘En daar werd ik steeds passiever van. Ik werd boos op mijzelf omdat ik alles liet gebeuren. Als je al wat somberder bent, omdat je een ongeluk aan het verwerken bent bijvoorbeeld, helpt een ziekenhuisomgeving niet mee. Daarbij was het heel anoniem. Ik had mij voorgesteld – overigens niet als bestuurslid van Isala- maar ik werd nooit bij naam genoemd. Het werd een neerwaartse spiraal, uiteindelijk zat ik alleen maar in van die suffe tijdschriften te bladeren, terwijl ik een goed boek bij mij had.’

Pareltjes

Voor toekomstig verpleegkundigen is het zorgtrainingscentrum een goede plek om te leren, vindt Ina. ‘Ik zag de pareltjes ertussen. Zo was een verpleegkundige heel erg duidelijk. Nu dit en dan om half één eten. En als ik tussen door iets nodig had, kon ik op de bel drukken. Voor mij zelf was het eveneens een leerzame ervaring. Je ervaart waarvoor je het ook al weer doet. Ik had nog nooit  in het ziekenhuis gelegen en dan is het zeker goed om het eens mee te maken. Je kunt je beter verplaatsen in de patiënten in het ziekenhuis.’

Kort mogelijk in ziekenhuis

Aan het einde van de dag konden de “patiënten” laten weten wat ze er van vonden. Ina: ‘Ik heb teruggegeven dat er te veel gezorgd werd. Als ze de juiste vragen hadden gesteld, zoals “kunt u zelf uit bed komen?”, dan had ik dat gedaan. Het had de verpleegkundigen veel tijd gescheeld en ik had minder hoeven wachten en had mij waarschijnlijk ook beter gevoeld. Na zo’n dag realiseerde ik mij weer dat het belangrijk is om patiënten te activeren en zo kort mogelijk in het in het ziekenhuis te laten verblijven.’

Voor specifieke vragen aan een afdeling, ga naar de contactpagina. U kunt ook kijken bij de meestgestelde vragen.